O, mały Danny
Dudy grają
Co?
Od wzgórza do wzgórza
I w dół
Nudzi ci się?
Przepraszam. To pomaga mi nie dojść.
OK.
U gór podnóża
Róże...
Wiesz, mnie też to pomaga nie dojść.
- Przepraszam. - Nie. Spoko.
Chodź tu. Zaczniemy jeszcze raz?
Mogę ci się spuścić na twarz?
Dopiero jak poznam twoją matkę.
Nie dostaniesz obsesji na moim punkcie?
A chciałbyś tego?
Posłuchaj...
Dopiero co rozstałem się z dziewczyną,
więc nie jestem dostępny.
Kiedy?
W ogóle nie jestem dostępny.
Nie. Kiedy rozstałeś się z dziewczyną?
Wczoraj.
To było po imprezie? Po tym jak się poznaliśmy?
Tak.
Na imprezie tak z tobą flirtowałem, że miałem wyrzuty
i zaraz potem z nią zerwałem.
No tak.
Była we mnie zakochana.
Nie byliśmy razem długo, ale była zakochana.
Może nie tak bardzo, jak ci się wydaje.
Może była zakochana w facecie z twojej książki.
Nie.
Mnie się to ciągle zdarzało.
Zdarza się do tej pory.
Przepraszam. Nie czytałem twojej.
Pamiętam, że chciałem, kiedy wyszła.
Było wtedy koło niej sporo szumu.
Było sporo szumu.
Mogłeś wspomnieć, że masz dziewczynę,
zanim przyszłam.
To by coś zmieniło?
Co jest? Coś nie tak?
Czuję się ośmieszany.
Niby ja cię ośmieszam?
Kot.
Cały czas patrzysz na kota?
Staram się nie patrzeć, ale...
- Ja pierdolę. - Nie. Hej.
Wracaj.
Jeszcze nigdy nie mieliśmy złego seksu.
Owszem, mieliśmy.
Zakochał się w kobiecie z Palestyny
kiedy pracował jako lekarz w strefie Gazy.
I potem ona zginęła.
Nic dziwnego, że książka znalazła milion nabywców.
Dwa miliony.
Pieprzy jak bohater?
- Każdy jednonocny numer to akt odwagi. - Albo porażki.
Skoro jedziesz do pracy,
- mógłbyś mnie podrzucić? - Naucz się prowadzić.
W przeciwnym razie w ogóle nie bierzesz udziału
w życiu miasta.
Tak jest lepiej. Mogę więcej pisać.
Bo siedzisz w zamknięciu?
Właśnie. Tak jest dobrze.
To co, podrzucisz mnie?
Wczoraj przespałam się z nieznajomym.
Jestem szmatą?
Zachowałam się jak szmata? Jak uważasz?
Cóż...
Masz wokół siebie nieco szmaciarską aurę.
Niby jak?
Jak?
Przez ubrania, włosy, cały twój sposób bycia.
Jak cię poznałem, pomyślałem:
„Ona byłaby otwarta na wszystko”.
Ale...
- To nieprawda. - Wiem.
Przeprowadziłaś się tutaj, zaczęłaś żyć w trzeźwości.
Chodzisz na spotkania, wyszłaś na prostą.
Racja. To już rok.
Właśnie, więc
to pierwsze odstępstwo od tego poukładanego stylu życia.
Zatem to nic wielkiego.
Co sądzisz o tej sprawie z Clooneyem?
Nie słyszałeś? Chce zagrać cię w adaptacji.
Uważam, że George Clooney wygląda jak...
stary, sprośny wujaszek.
Mój Boże. Byłeś molestowany?
Nie.
Mignął ci przed oczami materiał na bestseller, co?
- Nie. No może trochę. - Kosmitka.
Wydam wszystko, co mi zaproponujesz. Czekam na pomysły.
Jestem w Kalifornii, a mogłabym być
- w cywilizowanym miejscu. - Miałem szczęśliwe dzieciństwo.
To dobrze.
Super, fantastycznie.
Jestem lekarzem. Napisałem książkę, która poruszyła ludzi.
Nie znam się na celebrytach
- i tego typu... - Cześć.
Chciałam powiedzieć, że twoja książka
to najpiękniejsza historia miłosna, jaką w życiu czytałam.
Dziękuję.
- OK. - Miło cię poznać.
- Dzięki. - Na razie.
Pa, pa.
Pa.
O czym myślisz?
Próbowałem przypomnieć sobie jak wyglądała Naima.
Tyle czasu minęło. Już prawie jej nie pamiętam.
W książce żyje wiecznie. I w naszych sercach.
- Pozwól. - Nie, ja zapłacę.
Wpiszę sobie w wydatki. Nie żartuj.
Ja zapłacę, bo jestem mężczyzną, a ty - kobietą.
Jesteś zarośnięty.
Robię co mogę, ale to...
Wiem, to utrudnia zadanie. Mówiłem żonie, ale upierała się, że...
Mówiła : „To idealny prezent na rocznicę”.
To nie twoja wina.
- Ty jesteś bardzo dobra. - Wiem.
- Co to? - Preparat kojący. Pomarańcza,
goździk i mirra.
Brzmi biblijnie.
Potem okład łagodzący i mikrodermabrazja.
A potem biorę miecz i poświęcam cię mrocznemu Panu.
Żartuję. Bóg cię ocali.
Czym się zajmujesz?
- Jestem rabinem. - Żartujesz.
- Nie. - Mówisz tak,
żeby porobić sobie ze mnie jaja.
- Bo masz brodę. - Zapuściłem ją
tylko po to, żeby wkręcać ludzi? Nie.
Skąd to zaskoczenie?
Nie myślałabym, że wolno ci robić coś takiego.
- Czemu? - Czy to nie próżne?
- Trochę. - Czujesz się jak dupek?
- Ja... - Wybacz. Fatalna ze mnie żydówka.
Dziwnie się czuję, że cię dotykam.
Jakbym dotykała Tory w czasie okresu. Nie mam okresu.
Skończył mi się cztery dni temu.
Trzy dni temu.
To wiele tłumaczy.
- Dobrze wiedzieć. - Przepraszam.
- Mam plamy? - Nie. Promieniejesz.
To dobrze. Czuję się jak napletek.
Nie wiem, czemu to powiedziałem.
- Piękne dzięki. - Dziękuję.
- Spisałeś się. - Tak?
Cóż, musiałem się nieźle wysilać.
Na razie.
Żałuję, że nie spytałam taty o te żydowskie sprawy.
Ale chyba sam niewiele o nich wiedział.
Dorastał w Anglii i nie chwalił się pochodzeniem.
Rodzice wysłali go do szkoły z internatem, gdy miał 4 lata,
żeby był mniej żydowski.
Okropne.
Jeśli będziesz chciała wrócić do korzeni,
zapraszam do mojej kongregacji.
- Spodoba ci się. - OK.
Przyjdź zanim umrę.
Jak na pisarza nie piszesz najlepiej.
Jestem lekarzem.
Mogę postkoitalnie usunąć ci śledzionę,
ale wtedy nie chciałabyś znowu pójść ze mną do łóżka.
- Znowu? - Tak.
Co? Myślałem, że było OK.
„Było OK”? Jak gra w Scrabble?
Możemy mieć romans, jak chcesz.
- Przygodę. - „Przygodans”?
Tak, „przygodans”.
Jak... Jak byś to określiła?
Coś tak przelotnego, że żadnemu z nas
nie stanie się krzywda.
Kupiłem kiedyś kuzynowi zabawkę, która nazywała się Przygodans.
- Taka długa, gumowata łapka,
którą można było strzelać w inne dzieci. Albo w dorosłych.
- Zabrałaś moją koszulę? - Nie.
Może lepiej poprzestać na jednym razie?
Jak te gwiazdy jednego przeboju.
Nie. Chcę cię znowu zobaczyć. Po prostu...
Nie chcę czuć, że muszę do ciebie dzwonić.
Jeśli nie chcesz dzwonić, ale chcesz uprawiać seks,
skąd będę wiedzieć, że chcesz uprawiać seks?
Napiszę.
Świetnie wyglądasz.
Dziękuję. Ty też.
Minęło tyle czasu. Zakochałaś się w kimś?
Powiedz. Na pewno tak.
Uwielbiasz ten stan.
- Czemu? A ty? - Nie zakochałem się.
Ale znów się ożeniłem.
Spodobało ci się branie ślubów.
Pierwszy się nie liczy, prawda?
Byłaś właściwie dzieckiem.
Pewnie.
A ty...
dalej ćpasz?
Tak, zażywam heroinę.
Palę ją.
A ty...
Wytrzeźwiałam.
Do dwudziestu razy sztuka.
Jesteś od niej taka inna.
Ja miałam dobrego ojca.
Widziałeś mnie po jego śmierci. Uwielbiałam go.
Ona pamięta go inaczej.
- Ile lat? - Co?
Twój pies. Ile ma lat? Sześć?
- Sześć. Dobry jesteś. - Dziękuję.
Zerwała ze mną na miesiąc.
Przez ten czas siedziałem na kanapie i oglądałem Zaklinacza psów, więc...
Chcę ci coś powiedzieć.
Co?
- Mam robotę. - Jednak wyremontujesz tamtą chałupę?
Nie, nie, nie taką robotę.
„Robotę” robotę.
Będę...
zbierał zespół do kupy.
- Co? - Właśnie.
- Na jedną noc. - O mój Boże.
Ale jeśli dobrze pójdzie, na kolejną noc i kolejną,
i jeszcze jedną...
Internet jest jak fast food, który można spożywać nie żując.
- I wspaniałe jest to... - To jego żona.
- Świat się przez to skurczył... - Poznałam ją.
Ma świra na punkcie kontroli.
...biblioteki...
Jestem Rachel - córka.
- Hej. - Cześć.
Rzeczy najbardziej potrzebne
nie mają charakteru informacji.
Czy Siri wygoogluje twoją duszę?
Jeszcze tylko przypomnę, że pod koniec miesiąca
organizujemy spotkanie na rzecz syryjskich uchodźców.
Zapraszam wszystkich.
Pamiętajcie, że nam też ktoś kiedyś pomógł.
Ktoś pomógł twojemu dziadkowi, kiedy tu przybył.
Ktoś pomógł twojemu pradziadkowi, kiedy tu przybył.
Ktoś pomógł.
Więc i my pomóżmy.
Szabat szalom.
Witaj. Dziękuję.
- Hej. - Tak czułem, że przyjdziesz.
- Tak? - Owszem. Jak wygląda moja cera?
- Znakomicie. - To dobrze.
Pierwszy raz jestem w templu.
- Poważnie? - Poza tym razem...
jak ojciec zmarł w zeszłym roku.
- Przykro mi. - Byliśmy żydami bardziej kulturowo.
- Bagels, Albert Brooks. - Woody Allen.
Albert Brooks. Zagubieni w Ameryce. Świetny film.
- Masz bardzo miłą córkę. - Wcale nie.
Żartuję. Jest cudowna. Dziękuję.
Na pewno nie po mnie. Przyjdziesz na spotkanie?
Nie mogę.
Mój chłopak gra wtedy koncert. Jest muzykiem.
Był rockmanem zanim się poznaliśmy. Jeszcze przed moimi narodzinami.
Żartuję. Ale powinnam tam być.
To może przyprowadź go następnym razem.
- Nie jest żydem. - Nie szkodzi.
Przyjmujemy ludzi każdego wyznania.
Widzisz, jak ważna jest muzyka w czasie nabożeństwa.
Byłoby świetnie, gdyby przyszedł. Czyż nie daliśmy czadu?
- Tak. - Talia?
- Tara. - Przepraszam.
Zwłoszczyłam twoje imię. Taka żydowska tendencja.
Co to za perfumy? Fantastycznie pachną.
Niczym się nie perfumowałam.
- To po prostu ty? - Tak.
Kiedy się ostatnio widziałyśmy, byłam naga i wysmarowana miodem.
- No tak. - Pracuję w spa.
- Taro, dziękuję, że przyszłaś. - Dziękuję.
- Miło było cię zobaczyć. - Tak.
Wiesz, kogo mi przypomina?
- Kogo? - Marię Schneider
- w Ostatnim Tangu w Paryżu. - O.
- Mówię poważnie. - Wygoogluję.
Lepiej nie.
To dość pikantny film.
Jest dorosła.
OK. Strzeż się Google'a.
- Szabat szalom. - Szabat szalom.
Maszerował z Martinem Lutherem Kingiem w ruchu praw obywatelskich.
To inspirujący, słynny mówca.
Prawdziwa gwiazda rocka.
- Jest szarlatanem? - Nie. Dlaczego tak mówisz?
Nie ufałabym nikomu, kogo nazywasz gwiazdą rocka.
Poza Crosbym, Stillsem, Nashem i Youngiem.
- Ufasz wszystkim czterem? - Nie. Nie Neilowi.
Sama nie wiem, ale jest coś...
Bo wygląda jakby koń obsikał mu dżinsy, a on zostawił je na sobie
- i pozwolił, żeby wyschły na słońcu? - Tak.
- Czemu nosisz jego koszulę? - To moja nocna koszula.
Miałaś go na jedną noc, a teraz nosisz jego koszulę.
Jest moja. Zasłużyłam na nią.
- Nawet nie jest z tych dobrych. - Skąd wiesz?
Bo kiedyś było mnie na nie stać.
- Przestań. - Odeślij ją.
Wiesz, gdzie mieszka? Niedobrze, żebyś czuła jego zapach,
- bo jeszcze ci coś strzeli do głowy. - Na przykład co?
- Że to coś więcej, niż jeden raz. - Żadne więcej.
Zapytał mnie, czy chcę powtórzyć i powiedziałam, że nie.
Teraz jesteś moja?
- Tak. - Tak?
Jestem spóźniona do pracy, Ale powiedziałam Andrei, że jesteś,
gdyby chciała zrobić zakupy.
I może...
trochę się spóźnię, bo chcę wpaść do templa.
Znowu?
Tak... Ostatnio tęsknię za tatą.
I czuję, że tak mam z nim kontakt.
Rozumiem.
TWÓJ GŁOS W MOJEJ GŁOWIE
Kiedy miałem 13 lat, mieszkaliśmy na Lower East Side w Nowym Jorku.
Dwa piętra nad nami mieszkał niejaki Mickey Schwerner.
Trudno o bardziej żydowskie imię.
Prawie jak Joey Ribinowitz.
Mickey mieszkał nad nami z żoną - Ritą.
Był starszy ode mnie, ale był dla mnie bardzo dobry.
Często starsi chłopcy
nie chcą być widziani z młodszymi.
Byli aktywistami. Pracowali dla KRR.
- KRR? - Kongresu Rasowej Równości.
Teraz to by były zajęcia fitness.
Byli bardzo odważni.
Prawdziwi działacze na rzecz wolności.
Jechali na południe i rejestrowali Afroamerykanów, żeby mogli głosować.
Bojkotowali firmy, dopóki te nie porzuciły segregacji.
Byli niezwykle inspirującymi ludźmi.
To Mickey powiedział mi o doktorze Kingu.
Czytałem wszystko co mogłem.
Słuchałem go, kiedy tylko się dało.
Byłem pełen podziwu.
Wiem, że sobie radzisz, ale nie widziałam, żebyś malował.
Konam z głodu. Chcesz śniadanie?
Odstawiasz marsz wstydu?
Nie czuję wstydu.
Powinnaś. To przydatne uczucie.
Łatwo przychodzi ci wydawanie sądów.
Musiałeś być fatalnym rockmanem.
Byłem niezły. I lubiany.
O czym przekona się twoja siostra, kiedy przyjdzie na koncert.
Stałem obok Mickey'ego, licząc, że przez samą bliskość stanę się lepszy.
Ale to nie działa przez osmozę.
Trzeba wcielać szlachetne myśli w życie.
- Jechać autobusem... - I 50 lat później
organizować zebranie na rzecz syryjskich uchodźców.
Nie chciałam, żeby „syryjscy uchodźcy” zabrzmiało negatywnie.
Ale to jest coś negatywnego.
To róż?
Będziecie grać cover „Barbie Girl”?
- Aquy? - Wiem, kurwa,
kto śpiewa „Barbie Girl”. Źle mnie oceniasz.
Masz mnie za gwiazdę jednego przeboju. A miałem dwa.
Złapałem Pana Boga za obie pięty.
W biurze mam zdjęcie George'a Harrisona.
Bo wierzyłem, że jako jedyny z Beatlesów jest wierny swoim ideałom.
Zepsuł przynajmniej trzy klasyczne albumy swoją miłością do sitara.
Czekaj...
Chcecie wpaść dzisiaj na imprezę związaną z książką?
Jest zajęta.
Dobra.
A ty chcesz wpaść?
Nie.
Jesteś niegrzeczna. Niegrzeczna.
Wyglądasz jak aksamit, ale jesteś jak rzep.
Ostra.
Co stało się z Mickeyem Żydowitzem?
Został zamordowany w 1964 roku w Mississippi.
Z dwoma innymi działaczami, Jamesem Chaneyem i Andrew Goodmanem.
Zostali pobici, a potem zastrzeleni i pogrzebani przez członków KKK.
Wiele lat temu. Ale taki był początek mojej drogi.
Nie wiedziałam dokąd zmierza ta historia.
Przepraszam. Chciałam...
chciałam cię rozbawić i trochę pocwaniakować.
Nie wiedziałaś, co chcę powiedzieć.
O co chciałeś zapytać?
Twój chłopak jest muzykiem, tak?
- Tak. - Tak sobie myślałem,
że może mogłabyś go namówić na zorganizowanie koncertu
w ramach wsparcia zebrania.
- OK. - Tak?
- Super. - Byłoby świetnie.
Pogadam z nim w domu.
- Bardzo ci dziękuję. - OK.
Naprawdę przykro mi z powodu Mickeya.
Dziękuję.
Hej.
Cześć.
Jestem Sevan.
Seven, jak w „Seven Nation Army”.
Jak Evan, tylko, że z „S”.
- Jesteś ubrana w stylu lat 50. - Sześćdziesiątych.
Napisałem kiedyś artykuł dla Paris Review
o pięknej dziewczynie, która pracowała w sklepie z ciuchami vintage...
Nie pracuję w odzieżowym. Jestem pisarką.
Rewelacja.
Nie odpuszczaj, aż ci się uda.
Nie poddawaj się.
Jestem publikowaną autorką.
O czym jest ta książka? Ta, którą chcesz wydać?
Już wydałam. W kilku językach.
OK.
Hej.
Cześć.
Gdzie moje wino?
Ja tu nie pracuję.
- Nie? - Nie.
Ty bardziej niż ja wyglądasz na kelnerkę.
Hej.
Hej. Co za spotkanie.
Nie wiedziałem, że znasz Bena i Ginny.
Tak. Hej.
Ładna sukienka.
Dzięki. To mój strój superbohaterki.
Tak?
Zawsze.
Piękna z ciebie Amazonka.
Dlatego warto ją mieć na imprezie, kiedy próbujemy sprzedać sporo książek.
Hej.
Znasz Andreę Moore?
Napisała Lęk to wolność w wieku 23 lat.
A tak, pamiętam. Świetna rzecz.
- Cześć. Kim jesteś? - Ja się nie liczę.
Daj spokój. Każdy się liczy.
Każdy może napisać dobrą książkę.
- Prawda? - Ja nie.
- Pójdę już. - Przepraszam.
- Możesz na słówko? - Tak.
Nie podoba mi się ten gość.
I ta impreza też nie. Pójdę już.
- Ja zostaję. - Jak wrócisz do domu?
Pamiętam jej książkę.
Nie była zła, ale nie zgadzam się z przesłaniem:
„Lęk to wolność”.
Trudno mi nawet zrozumieć lęk. To obce pojęcie.
Możesz iść.
Co powiedziałaby twoja siostra, gdybym cię tak tu zostawił?
To jej nie obchodzi.
Ona nie robi tego, co ty chcesz.
Dlaczego miałbyś robić to, czego chce ona?
- Jesteś Brytyjką? - Tak.
- Skąd jesteś? - Z Golders Green.
- Znam to miejsce. - Tak.
- Na końcu trasy metra. - Tak.
Nie śledziłam twoich losów od pierwszej książki.
Nie napisałam kolejnej.
Andrea przeprowadziła się tutaj. Trzyma w zanadrzu kolejne arcydzieło.
Nigdy nie czekaj za długo między publikacjami.
To zawsze powtarzam klientom.
Przepraszam, ale strasznie kogoś mi przypominasz.
Mam to na końcu języka. Daj mi trzy, dwa... Mam.
Już wiem. Pewnie ciągle ci to mówią.
Amy Winehouse.
Nie.
- Nikt mi tego nie powiedział. - To komplement.
Jak mija ci noc?
Nie mogę narzekać.
Zaczekaj.
Jak myślisz, do jakiej piosenki najtrudniej byłoby się kochać?
Zawsze puszczasz takie nastrojowe kawałki.
Czuję, że robisz to ze wszystkimi dziewczynami. Co byłoby wyzwaniem?
- O Boże. - Nie?
„Free Nelson Mandela”?
- Masz to? - Nie.
Do punka byłoby niełatwo.
Wcale nie.
Już wiem.
Tak.
Postaraj się.
Tylko zaczekaj.
- Nie zdejmuj kitla. - Pewnie.
ARCHITEKTKA
USUŃ KONTAKT
CHRISTINA Z BARU
Nie przeszkadza ci?
- Że robię to przy tobie? - Spoko.
Nie miałam problemu z piciem.
Za to ty masz.
Nie idziesz dzisiaj do pracy?
Nie.
Mam wolne.
Dzisiaj piję.
Chodź tu.
Jesteś taka seksowna.
Zajebiście lubię cię pieprzyć.
Prawdziwy z ciebie mistrz słowa, co?
No.
Wracaj.
Mam rozmowę z agentką.
Ty jeszcze w ogóle masz agenta?
Sama nie wiem.
Wróć.
Hej.
Ostrożnie. Mam spinkę.
Po co czytasz TMZ?
Nie lepiej marnować czas na mniej obrzydliwej stronie?
Założonej przez faceta z twojej wspólnoty.
- Ale jest obrzydliwa. - Wiem.
- Dlatego wszyscy nienawidzą Żydów. - Wcale nie...
Nie wszyscy nienawidzą Żydów. Mówisz tak bo miałaś złego ojca.
Zatem mam dobry powód.
- Nie chcę tego czytać. - Też nie chciałam, aż mnie wciągnęło
poprawianie błędów gramatycznych. Zajęło mi to całe wieki.
Zrobiłaś korektę Daily Mail?
Próbowałam przesłać poprawioną wersję, ale nie byli zainteresowani.
Koniec gadania z wariatami. Za długo dochodziłaś do siebie.
- Rozmawiaj z normalnymi ludźmi. - Z jakimi normalnymi?
Już takich nie ma. Nie mam agenta.
Nie mogę gadać z Nickiem, bo on osiągnął zbyt duży sukces.
- A wy nie spędzacie ze mną czasu. - Nieprawda.
Pyszne.
Kochanie?
Co się dzieje?
Nic. Tylko...
to ta pora miesiąca.
Mogę coś zrobić?
Nie.
Skarbie.
To takie cudowne. To, jak...
wy, kobiety,
same się oczyszczacie.
Hej.
Chcę, żebyśmy znowu byli blisko.
Chcesz iść ze mną na nabożeństwo?
Myślałem, że już nie poprosisz.
Fajnie, że mnie zaprosiłaś.
Ale...
powinienem skoczyć na próbę. Został nam tydzień.
Powinienem pójść, co?
Wszyscy klaszczemy.
- Ja jebię. - Martin.
Każda wyszeptana modlitwa
W tym świecie
I w następnym
Wszystkiego dobrego.
- Hej. - Cześć.
- Hej.
- Ty jesteś... - Martin.
David. A to Josie.
- Miło poznać. - Podobno jesteś świetnym muzykiem.
I pomaluję ci dom za sto funtów.
- To dobra okazja? - Niezupełnie.
- Jesteśmy fanami twojej dziewczyny. - Bardziej... kobiety.
Zawsze to tłumaczę.
Komu?
Chyba sobie.
- Podobały mi się te tańce. - To był pomysł Josie.
Będą też na zgromadzeniu. Szkoda, że nie możecie przyjść.
- Niestety. - Nie da rady.
- OK. - OK.
Rany, Holocaust to była straszna sprawa, co?
No wiecie...
straszna.
Ja...
Czemu od tak dawna nic nie napisałaś?
Bo wytrzeźwiałam.
Kiedy ostatni raz byłaś na spotkaniu?
Chodzę dwa razy w tygodniu.
Ostatni raz byłam miesiąc temu.
Co za koleś. Zobacz. Naprawdę przystojny facet.
Spójrz.
Nie jest pisarzem.
Tylko lekarzem.
Nie ślęczy nad zdaniami. Po prostu mu się poszczęściło.
Ja pierdolę.
Jesteś w nim zakochana i jednocześnie mu zazdrościsz.
Nie ma prawdziwej miłości.
Tylko ostrożnie odmierzona dawka zazdrości.
Sama to wymyśliłaś?
- Tak. - Wcale nie.
To tekst z singla Manic Street Preachers.
Czerpię z różnych źródeł.
Mówię tylko, że spotkało go coś bardzo smutnego
i wystarczyło, że to opisał.
Musiał to przeżyć.
A potem przenieść to uczucie.
Dobrze się pracuje?
Wybacz. Ja tylko...
naprawdę się na tym skupiłam.
- Kupiłam ci Torę. - Teraz nawracasz innych?
Pomyślałam tylko, że dobrze ci zrobi.
Dzięki.
- Co z Perrym? - Jak to?
Dziwnie wygląda.
Jak zawsze.
Wezmę go do weterynarza.
NICK WIADOMOŚĆ TEKSTOWA
Dobra, Perry.
Wezmę cię do weterynarza jak tylko wrócę, dobra?
Myślę o tobie w Strefie Gazy
i o wszystkim, co przeszedłeś, i...
Chodź do mnie.
Wszystko, co chcę powiedzieć jest tak szalone, że wolę byś mnie powstrzymał.
Hej.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Nie. - Wybacz.
Kiedy mówisz mi...
że chcesz mnie mieć na własność,
dlaczego to mówisz?
Bo jesteś piękna.
- Czemu chcesz do kogoś należeć? - Bo...
Bo chcę, by ktoś mnie objął.
Chcę,
by ktoś prowadził mnie w stronę jakiegoś bezpieczeństwa i zamknięcia.
Żałuję, że to sobie robisz.
Ja też.
To było takie dziwne.
Czekanie, aż tata wróci z trasy.
Aż poświęci trochę uwagi
czemuś innemu niż swojej pierdolonej kapeli.
I wiesz, żeby...
Ale nie mógł, bo jak tylko wracał...
Jak tylko wracał, wpadał w ciąg.
Straszne.
Więc kiedy miałam 15 lat
postanowiłam do niego dołączyć.
I tak zrobiłam.
Tak zrobiłam.
Jezu.
Patent się sprawdzał przez parę tygodni.
Ale potem tak się zdenerwował tym, do czego doprowadził,
- że wytrzeźwiał. - Widać coś w nim pękło.
A ja utknęłam.
Utknęłam. Uzależniłam się.
I nie mogłam odstawić.
Już dobrze.
Jestem tutaj.
Perry?
Perry.
Kot nie sikał od ponad czterech dni.
W moczu wytrąciły się kryształy, które nie przejdą przez cewkę,
bo jest za wąska.
W skrajnych przypadkach, kastrujemy kota i tworzymy pochwę.
Wtedy cewka jest na tyle szeroka, żeby kamienie przez nią przeszły.
Obawiam się, że tak trzeba będzie postąpić w tym przypadku.
Pani żartuje?
Nie.
Inaczej kot zdechnie.
Dobrze, że pani zdążyła.
I dała pani kotu uniwersalne imię.
- Hej. - Gdzie się podziewałaś?
Pomagałam rabinowi archiwizować kazania.
- Jasne. - Co to miało znaczyć?
Myślisz, że on odmieni twoje życie niczym magiczny jednorożec?
- Nie mam go za jednorożca. - To może za pegaza?
Jakiegoś hebrajskiego dżina?
Który spełni życzenie, a potem zaprowadzi do skarbca pełnego szekli?
Och, więc może mam żyć jak ty?
Uganiać się za facetem u szczytu kariery, który rżnie, co się nawinie,
a do ciebie pisze jak sobie przypomni.
Panie!
Proszę się uspokoić.
Hej, piękna. Tęskniłem za tobą...
No dobra. Nie.
Chyba nie chcesz gadać o promocji.
To raczej wyczerpany temat.
Racja. Nie będziemy już dalej niczego wyczerpywać.
Przepraszam na chwilę.
Kurwa.
Wszystko dobrze.
Kurwa.
Kurwa!
Jak zamówię risotto, zjesz ze mną na spółę?
Dziewiąta edycja twoich „wspomnień” została wstrzymana.
- Dlaczego? - Istniejące kopie idą na przemiał.
I wiesz dlaczego.
Nie wiem.
Daj spokój. To takie słabe.
- Naprawdę chcesz to robić? - Nie wiem dlaczego. Powiedz mi.
Bo rozumiesz, Nick,
nie było żadnej Naimy.
Zmyśliłeś ją.
Twoja tragiczna historia miłosna była wymysłem.
Przykro mi.
Nie wierzę ci.
Kiedy zrozumiałem, że to rozgryzłaś, poszedłem
do toalety i zwymiotowałem do kosza.
Pokaż mi te wymiociny.
- Co? - Jeśli byłeś w łazience,
przy sedesie,
po co wymiotować do kosza?
Rozumiesz.
To się nie trzyma kupy.
Przykro mi, że się dowiedziałaś.
Jesteś w pobliżu?
Możesz zajrzeć do mnie wieczorem? Proszę.
Wpadniesz dzisiaj?
Chcę z tobą pogadać.
Czuję, że nie mogę...
Lśniący, szczęśliwi ludzie trzymają
Lśniący, szczęśliwi ludzie...
Hej.
Myślisz, że Martin da sobie radę na występie?
Pewnie. Bardzo się na to cieszy.
Głównie z tego, że ty tam będziesz.
Nie widziałaś wcześniej tej strony jego życia.
No tak. Ale... Myślisz, że jest gotowy?
Dietetycznie na pewno. Ostatnio sobie nie żałował.
- Naprawdę? - Przybrał z pięć kilo
w zeszłym tygodniu.
Cholera, to on.
- Hej. - Część, skarbie, tu twój skarb.
Wybacz, słabo cię słyszę.
Bo je telefon.
Niechcący wybrał numer zębem. Nie!
Oddzwonię. Kocham cię. Pa.
Kąpiesz się w bieliźnie?
Piorę ją. Dwie pieczenie przy jednym ogniu.
Ale kisisz się we własnym brudzie.
Zawsze.
Skróciłem listę z 12 do 10 kawałków.
Żeby zostawić niedosyt i takie tam. Sprzedałem 400 biletów.
Możemy jechać do domu?
Mogę zapytać ile lat mają psy?
Pański ma sześć albo siedem, a pies syna trzy?
Siedem i trzy. Zgadza się.
Siedem i trzy.
Wciąż mam moc.
- Muszę iść siku. - To idź.
Patrz tam. Sam malowałem ten znak.
- To wcale nie wygląda na kobietę. - A jednak wiesz, że to kobieta.
Daruję sobie.
Wolisz zlać się w spodnie, tylko dlatego, że nie jestem Basquiatem?
Właśnie tak.
Dobra.
Basquiat malował abstrakcje, więc to był zły przykład.
A Wittgenstein był filozofem
i powiedział, że jeśli identyfikujesz coś jako znak,
to znaczy, że to dobry znak.
A to jest kobieta.
No co?
Nie jestem pierwszym dzieciakiem, który zlał się na placu.
Nie jesteś dzieciakiem.
Jesteś młodsza ode mnie, ale jesteś dorosła.
Czy to możliwe, żebym nie wydawała ci się pociągająca?
Co?
Teraz nie wydajesz mi się pociągająca.
Rozumiesz? Teraz mnie przerażasz.
Co z tobą?
Co się zmieniło? Zachowujesz się jakbym cię denerwował.
- Bo tak jest. - Ty pizdo!
Mam je wyprać?
To było niewybaczalne.
Jesteś piękna.
- Nie jesteś pizdą. - Jestem.
- I źle mi z tym. - Nie chciałem psuć niespodzianki,
- ale napisałem dla ciebie piosenkę. - Nie chcę jej teraz słuchać.
Zagram ją jutro.
OK.
Dlaczego nie odbierałaś?
Odchodziłem od zmysłów.
Mój kot miał zabieg zmiany płci.
Kosztował 5 000 dolarów.
Znaleźli kryształy... W jego moczu...
Zatkały mu penisa.
Musieli usunąć cały organ.
To było jak znak.
Ta kastracja.
Myślę, że powinniśmy zerwać.
Dlaczego?
Jeśli ta relacja nie ma sensu,
jaki sens miałoby zerwanie jej?
Straciłaś na wadze?
Dlaczego?
Piersi ci się skurczyły.
Oddać ci pieniądze?
Nie. Jezu, za kogo ty mnie masz?
Ostatnio byłaś taka smutna, że się zmartwiłem.
Tak bardzo, że wyszedłeś jak spałam.
Musiałem oczyścić umysł.
Nie znam cię. Poza tym, co wiem z książki.
Jestem dobrym gościem.
- Naprawdę. - Wiem.
Tak jest w książce.
- R.E.M. - Nie chcę teraz ich słuchać.
Byli uważani za pustych
tylko dlatego, że zyskali ogromną popularność.
Ale byli wyjątkowi.
I to, że puszczali ich na okrągło w radiu
nie umniejsza wartości piosenek Michaela Stipe'a.
I ty masz być Michaelem Stipe'em tej sytuacji?
Nie.
Byłem zachwycony
fragmentem twojej książki, w którym piszesz...
- Zaraz. Czytałeś ją? - że usta...
Pewnie. Musiałem.
Musiałem dopełnić twój obraz.
Nasz seks jest rewelacyjny.
Dziękuję.
Nie, to znaczy...
To nie twoja zasługa, tylko chemia.
OK.
Jak myślisz, co to znaczy?
Myślę, że to znaczy,
że w jakiś sposób jesteśmy dopasowani.
Ale ty tego nie chcesz.
Nie.
I ty też nie.
Hej. Dziękuję.
Witam.
Mamy lekkie opóźnienie. Są...
spore korki.
Ludzie nie mogą dotrzeć.
Morał z tego taki, żeby nie robić zgromadzeń
w godzinach szczytu Los Angeles.
Ale zjawią się. Liczymy na sporą frekwencję.
To będzie prawdziwa próba ich współczucia.
- OK. - Dziękuję.
Ci, którzy przyszli są bardzo zapaleni.
Daruj.
Nikt nie przyszedł.
- Cóż... - Nie dam rady.
- Nie... - Nie mogę.
To na pewno jakiś dziwny zbieg okoliczności. Przyjdą.
Nie ma nawet dość osób na minjan.
Co się dzieje z ludźmi?
Mój Boże.
- Hej. - Cześć.
- Ładnie. - To Andrea. Moja...
Siostra mojej dziewczyny.
- Starsza siostra. - Idziemy.
Wy... Nie...
- Miło was poznać. - Wzajemnie.
Ale tu nakopcone.
- W końcu to klub. - Jakby...
Ale mam zaśpiewać.
Przestaniesz zrzędzić jak staruch?
Raczej nie.
Gdzie ona jest?
Na pewno już jedzie. Pewnie parkuje.
Muszę coś zrobić. Wybacz.
- Co takiego? - To pomoże.
- Obiecuję. - Nie. Nie ma mowy.
- Proszę. - Spierdalaj.
- Chcę, żebyś dobrze wyglądał. - Jestem stary.
No wiesz...
Możesz być stary i seksowny zarazem.
Pozwól tylko...
No dobra. Przepraszam.
OK.
Co w bajzlu tym daje sens?
Jeśli nie coś z kopem
Jeśli nie fikcja
Jeśli nie pot albo cisza
Co w piersi tej bije tak
Co, jak nie chorego typa dłoń
Z jakiejś średniej kapeli
Co jedzie już zbyt długo
W ciemną bez księżyca noc
W radio gra muzyka
A za szybą mija świat
Pod kołami mięknie grunt A dźwięk...
- Hej. - Cześć.
Hej.
Wiem, że już nie dam się
Złamać tak
I po siedmiodniowym haju
Ta niebiańska pieśń
Wywala dziurę we łbie
I wypala mi krew
Choć że to kłamstwo wiem
Ofiarowuję miłość swą
I serce daję ci
Byś rozerwać mogła je
Co w bajzlu tym daje sens?
Jeśli nie fikcja
Nie ustawka
Jeśli nie miłość albo fałsz
Cześć.
Ja...
Miło cię widzieć, chociaż się ciebie nie spodziewałem.
Miałaś być na występie chłopaka.
- Plany się zmieniają. - OK.
Powiedzieć ci chcę
że miłość twa nie jest na nic
Zranione wciąż serce bierz
Co pięknie krzyczy tak
Co za mroczny sen
O harowaniu z całych sił
Właściwie to nic się nie zmieniło.
Po prostu wolałam być tu z tobą.
Uwierzyć we własny blask
Nie wiedziałam, że umiesz tak śpiewać. Nie miałam pojęcia.
- Przepraszam. Jestem pod wrażeniem. - Gdzie była?
Nie mówiła, że taki z ciebie kozak.
Bo sama nie wie.
- Gdzie była? - Nie wiem.
Hej. Mogę postawić ci drinka?
Dzięki, nie. Jestem zajęty. Ale dziękuję.
OK.
Daj spokój.
Co...? Oszalałeś?
Tylko chciała ci postawić drinka.
Pieprzyć Tarę. Nie ma jej tu, kurwa.
Chcesz, żebym zdradził twoją siostrę? Nie ma mowy.
Wcale nie o to mi chodzi.
- Ale powinna cię lepiej traktować. - Traktuje mnie OK.
To gdzie jest?
Racja. Powinna tu być.
Nie mogę.
Dlaczego?
Nie zrobię się od tego młodszy.
Ani mniej oddany innej kobiecie.
Taro. Nie mogę.
Popełnisz w życiu wiele błędów.
Nie chcę być jednym z nich.
Wybacz.
Wyglądasz i pachniesz jak ona.
Byłaś dla mnie miła i...
Nie szkodzi.
To nic nie znaczyło.
Tylko tyle, że nie jesteś szczęśliwy.
To czemu się na to godzisz?
Bo ją kocham.
Jak było?
Pocałował mnie.
Przez chwilę.
Wziął mnie za ciebie.
Chciał, żebym była tobą.
Oczywiście, że chce, żebym była tobą.
Trzeba było przyjść. Było... Twoja strata.
Nie chcę już z tobą być.
OK, posłuchaj...
Powiedz, co mam zrobić, żeby to naprawić.
Pocałuj jeszcze raz moją siostrę.
Spierdalaj.
Jesteś tchórzem.
Hej.
Ile lat ma pies? Dziewięć, dziesięć?
Rok.
Nie gap się na mojego psa.
Nie musi wracać do Australii.
Mówiłam, że nawet nie musi się wyprowadzać.
Pewnie, że musi.
Jesteś taką egoistką.
Przecież...
jak się kogoś kocha,
to wasze życia się splatają.
Pojawia się odpowiedzialność.
- On wziął ją za ciebie. - Bo jest starszy.
Powinnaś była wziąć odpowiedzialność za niego.
Dasz sobie radę?
Nie mam wyjścia.
Prawda?
Masz.
Możesz zacząć się nad sobą użalać.
Też mi wybór.
A ty?
Ja będę obracać
ten smutek w głowie i smakować go jak wino.
Oczywiście.
Podzielę się z tobą pewną mądrością.
Jeśli pozwolisz.
Próbujesz rozgryźć tego faceta.
I walisz głową w mur, bo nie możesz.
Ale on
jest tylko postacią, którą wymyśliłaś, żeby uciec od rzeczywistości.
LĘK TO WOLNOŚĆ
Jesteś wolna?
Normalna maseczka czy ekspresowa?
Nieważne.
Normalna.
Przepraszam, jeśli sprawiłem ci przykrość.
Zamknij oczy.
Zostawię to na 10 minut.
Będę na zewnątrz.
Niech to.
Czas minął.
To niedorzeczne.
Tak? A ja nie.
Ja pierdolę.
Andrea, obudź się.
Zobacz.
Na co patrzę?
Nie było żadnej Naimy.
A kto był?
Nikt. To samotny facet ze zmyśloną historią.
Pojebane. Wkurzyłaś się?
- Nie. - Jak to?
Bo...
wszyscy coś zmyślamy.
Wszyscy kłamiemy.
Nie ja.
Nieprawda. Okłamywałaś się, że rabin się z tobą ożeni.
Nie osądzam cię. Naprawdę. Ja...
Ja okłamuję siebie, że piszę książkę.
Bo piszesz. Już prawie skończyłaś.
Absolutnie nie.
Jedyne co napisałam przez wakacje to kilka sprytnych SMS-ów do Nicka.
- I napisałam esej. - To dobrze.
Wysłałam go dwa tygodnie temu. Czekam na odpowiedź.
To ci się spodoba.
Zrobiłaś korektę Tory.
Tak.
Było za dużo „i”. Zobacz.
„I Abraham wyszedł z Egiptu, i wyruszył w podróż
z południa do Betel, i Abraham wezwał imię Pana”.
Za dużo.
Ale przeczytałaś.
Całą?
Tak.
Naprawdę jesteś lekarzem.
- Tak. - I byłeś ochotnikiem w Gazie.
Tak.
Ale nie było żadnej Naimy.
Była Arabka,
która pracowała w McDonald'sie. Bardzo mi się podobała.
- Co? - Utkwiła mi w głowie.
Co się z nią stało?
Została tam. W mojej głowie.
Niesamowite.
To właśnie prawdziwe pisarstwo.
Doświadczenie przefiltrowane przez wyobraźnię. Wiesz o tym?
Skłamałem tylko o miłości. To było...
jedyne kłamstwo.
Dlatego wszyscy są tacy źli.
Gdybyś skłamał o czymkolwiek innym, już by zapomnieli.
Moja wydawczyni powiedziała,
że od początku wyczuwała w tym brak autentyczności.
Nie wyczuwała.
Nie.
Chce, żebym wystąpił w The View i przeprosił.
Nie rób tego. Nie powinieneś.
Nie czuję, że muszę. Nic takiego nie zrobiłem.
Pisałem o tym, czego pragnąłem.
A ty? Masz mnie za złego człowieka?
Tak.
Mam.
Ale nie dlatego.
Teraz lubię cię bardziej.
Nie rób tego.
Nie lubić cię?
Tak.
Czemu? Przez to ty mniej lubisz mnie?
Tak.
Ale poza tym jesteś świetna.
Pa.
NISKA BRUNETKA
Nick, chcesz się przedstawić?
A trzeba mnie przedstawiać?
Proszę.
Jestem Nick i jestem...
Jestem lekarzem.
I jestem...
też...
Jestem też...
Jestem też tak jakby pisarzem.
Byłem tak jakby pisarzem, ale nie za bardzo umiałem pisać.
Ale wymyśliłem dobrą historię.
I?
I....
Jestem kutasem i kłamcą, i zasługuję na swój los.
Wszystko, co...
Zasługuję na to, co mnie spotkało.
„Los” brzmi zbyt wymyślnie.
Ja pierdzielę.
Jestem na odwyku, a ty chcesz wpędzić mnie z powrotem w nałóg.
Niczego nie pędzę.
W chuj zabawne.
W sam raz do New Yorkera. Chociaż nie, zaraz.
To nie mój tekst, więc go nie wykorzystasz.
Nie podobał ci się artykuł?
No coś ty? Jestem zachwycony.
Uwielbiam jak rozbabruje się moje życie, żeby wszyscy mogli sobie poczytać.
Sam to sobie zrobiłeś.
Sam sobie to zrobiłem? W chuja lecisz?
To nawet nie jest pisarstwo.
Nakłoniłaś mnie, żebym coś ci zrobił, żebyś miała o czym pisać.
- Zdajesz sobie z tego sprawę? - Do niczego cię nie nakłoniłam.
Tyle, że tu jestem! Tutaj! Ale to niby fikcja?
Tak, moja fikcja.
Z mojego pióra na mój papier. Jest moja, gdy tylko ląduje na kartce.
Ale opisujesz mnie.
Mojego chuja i co lubię pić.
- Opisujesz, jaki jestem w łóżku. - I co z tego?
„I co z tego?”
Żałuję, że cię poznałem.
Mogłem zerżnąć którąkolwiek. Mogłem mieć każdą.
Chodziło tylko, żeby w coś wsadzić. Te rżnięcia nie były tego warte.
Dla mnie były.
Tak? Wampirzyco pierdolona!
Crack, co?
Pierdol się!
Zarucham cię w dupę cycami!
Pierdol się!
Zarucham cię w dupę cycami!
Halo.
- Hej, Andrea? - Tak.
Chciałam tylko zapytać, jak się goi.
Kto mówi?
Dzwonię ze szpital weterynaryjnego.
A, tak. Witam. Ciągle liże ranę.
Jeśli będzie lizał, to się nie zagoi.
Musi ją pani zakryć, ale nie bandażem.
To...
To czym?
Koszulką.
Spójrz na te różne słonie. Siedem, osiem...
Patrz na tego holograficznego.
Z wielką trąbą.
Czyjaś wielka, trójwymiarowa trąba.
Jak się nazywał ten przyspieszony tygodniowy kurs jazdy,
który mi proponowałaś?
Lśniący, szczęśliwi ludzie trzymają
Lśniący, szczęśliwi ludzie śmieją się
Po co do niego jedziesz, skoro dopiero go odesłałaś?
Bo popełniłam duży błąd.
Może, ale masz 23 lata. Wolno ci robić błędy.
Możesz mu to powiedzieć.
Dzięki.
Proszę.
No dobra.
Ja to wezmę.
W ten sposób.
NAUKA JAZDY
Właśnie.
Sprawdź lusterka. Czy są dobrze ustawione.
W tym daleko nie zajedziesz. Pozwól.
OK.
Nie powinienem był tak krzyczeć.
Dalej boli mnie gardło.
Wreszcie na spokojnie przeczytałem to, co napisałaś o nas
i tym razem chciałem umrzeć o 52% mniej.
Sam tekst był...
świetny.
Haiku dla Perry.
Kryształy to śnieg i biżuteria.
W kotach się nie sprawdzają.
I tak wolę dziewczyny.
Roszpunko, spuść swoje włosy!
Albo poraź mnie swoim gniewem.
Możesz wejść tu do mnie.
Jak się masz?
Zarobiłam w twarz od ćpuna na przystanku.
Jezu.
Złapali go?
Właściwie to była ona. I nie, nie złapali.
W końcu to Los Angeles. Policji to nie obchodzi.
Pewnie nie.
Ale mnie tak.
Mogę zostać z tobą?
Tutaj.
Tak.
Ale twoja twarz mnie onieśmiela.
Mnie też.
Pamiętasz,
co powiedziałeś
- pierwszej nocy, kiedy...? - Nic z tego się dla mnie nie liczy.
Możemy zacząć od nowa?
Chcesz nas zawieźć na śniadanie?
Nie mogę jechać bez pasażera z prawkiem.
Dobra.
Skoro żadne z nas nie może prowadzić, pójdziemy pieszo.
Tłumaczenie napisów: Szymon Sobczak